27. Next Stage...

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια συρραφή σχολίων που έκανα απο το tvxs.gr όσον αφορά το θέμα των Stage...

Ένα απλό παράδειγμα.

1) Αριστούχος απόφοιτος Οικονομικού Πανεπιστημίου με βαθμό πτυχίου 8,5 (850 μόρια). Κατάφερε να τελείωσει master (150 μόρια). Πήγε στρατό, απολύθηκε και ψάχνει 2 χρόνια για δουλειά, στέλνοντας βιογραφικά και λιώνοντας σόλες σε συνεντεύξεις (0 μόρια). Τελικά βρίσκει δουλειά, αλλά τον κρατάνε με την προϋπόθεση ότι θα είναι ανασφάλιστος 1 εξάμηνο (0 μόρια). Ξεκινάει τελικά δουλειά με ασφάλεια και μετά από ένα εξάμηνο (30 μόρια) κάνει τα χαρτιά του για το Δημόσιο.

ΣΥΝΟΛΟ: 1.030 μόρια

2) Παπαγάλισε φουλ και πέρασε σε ένα Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Γράφτηκε στη ΔΑΠ (ή ΠΑΣΠ) και κατάφερε τελικά να το βγάλει με κονέ, σκονάκια και σπρώξιμο. Βαθμός (5,5). (Μόρια 550). Για μεταπτυχιακό, αν και θα τον έβαζε το κόμμα στην Ελλάδα (να είναι και κοντα στο μπαμπά και στη μαμά) βαριόταν και δεν έκανε (0 μόρια). Πήγε στρατό και μετά έπιασε κατευθείαν δουλειά με σύμβαση ή STAGE στον τοπικό ΟΑΕΔ γλείφοντας κώλους αυτός και οι γονείς του. Δούλεψε 4 χρόνια (μόρια με προσαύξηση 540).

ΣΥΝΟΛΟ: 1.090 μόρια

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ:
Ο 1 ξεμένει στην εταιρία για να δουλεύει 12 ώρες την ημέρα, ενίοτε και ΣΚ, για 700 ΕΥΡΩ να υφίσταται συχνά ψυχολογικό εκβιασμό και στα 50 του τελικά να τον απωλήσουν.

Ο 2 συνεχίζει τη ρέκλα από μόνιμη πλέον θέση στο Δημόσιο με τις πλάτες και τις ευλογίες του κόμματος και ας τους άλλους να πάνε να κουρεύονται.

Γιατί να παίρνει μόρια ο STAGE και να μην παίρνει ο ΑΝΕΡΓΟΣ που δεν μπόρεσε να "τρυπώσει"?

Θέλεις δημόσιο. ΑΣΕΠ με αξιοκρατία, διαφάνεια και χωρίς μοριοδοτήση. Όπως σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο. Τρικοσμικά φαινόμενα να μπαίνει ο καθής από το παράθυρο στο δημόσιο επειδή γλύφει κώλους θα πρέπει να εκλείψουν.

Όταν υπογράφεις για σύμβαση μαθητείας 1 χρόνου γιατί να απαιτείς να μονιμοποιήσαι? Ποτέ δεν το κατάλαβα. Έχει γεμίσει το δημόσιο με απόφοιτους Λυκείου και οι πτυχιούχοι είναι άνεργοι.

Δεν ψηφίζω ΠΑΣΟΚ. Είμαι ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αν το τηρήσει ο Παπανδρέου τη δέσμευση για διορισμούς αξιοκρατικά ΜΟΝΟ από το ΑΣΕΠ, θα του βγάλω το καπέλο.

Αυτά και άντε τώρα πήγαινε από κοντά σε κάνενα βουλευτή ή και δήμαρχο μήπως και σου εξασφαλίσουν καμία άλλη θέση τώρα που λήγει η σύμβασή σου.

Να προσθέσω στις ανωτέρω θέσεις του ΚΚΕ και την (τουλάχιστον) θεϊκή δήλωση της Αλέκας Παπαρήγα:

«Τα περί αξιοκρατίας είναι μπούρδες όταν υπάρχει ανεργία»

Κρίμα γιατι τα αριστερά κόμματα στηρίζουν το βόλεμα των stage στο δημόσιο που ηταν κατά 90% (και λίγο λέω) επιλεγμένα με κομματικά (δεξιά) κριτήρια, αντί να στηρίζουν το αίτημα της κοινωνίας για αξιοκρατία.

Όταν θα ξυπνήσουν θα είναι αργά και αν ο Γιωργακης συνεχίσει έτσι, στο θέμα αυτό τουλάχιστον θα το κερδίσει το παιχνίδι και με διαφορά, ήδη ακούω από κόσμο διαφορετικών αποχρώσεων να επικροτεί απόλυτα το να περάσουν όλα στο ΑΣΕΠ και να σταματήσουν τα παράθυρακια για βόλεμα διαφόρων λογής "παιδιών".

26. Με τόσα φύλλα...σου γνέφει ο Ήλιος Καλημέρα!!

Νέα Κυβέρνηση, Νέα Τάξη Πραγμάτων...
Στην Ελλάδα δεν κερδίζει ποτέ η δεξιά...η αριστερά χάνει καμιά φορά...

Απλώς η ιδεολογική της ηγεμονία που αποτυπώνεται πάντοτε πλειοψηφικά στην κοινωνία δεν μεταφράζεται πάντοτε σε εκλογική νίκη.

Άλλωστε οφείλεται στη -μονίμως- διασπασμένη αριστερά (είναι η φύση της τέτοια) και την σίγουρα πιο συσπειρωμένη δεξιά που καταφέρνει και επικρατεί συχνότερα σε πανευρωπαικό επίπεδο.
Απλοικά και σε πιο περιορισμένο πεδίο: η ΔΑΠ είναι μία...οι φοιτητικές αριστερές εκφάνσεις πολλές...

Ακόμη και η διαφορετική ορολογία που χρησιμοποιείται πλέον, ηχεί καταπραυντικά στα αυτιά μας..

Όχι δεν περιμένω θαύματα...σοβαρότητα περιμένω..

Στον τομέα της αξιοκρατίας,
στον τομέα της διαφθοράς
και προπαντός στην υπεράσπιση των θεσμών δίνοντας τέρμα στην απαξίωση των...


10,5 μονάδες και λίγες ήταν για την πιο ανίκανη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, χειρότερης και αυτής του ακατανόμαστου...

ΥΓ: Δεν πέρασε του Μπερλουσκόνι...υπάρχουν ακόμη αντιστάσεις...ακόμη και απο διορισμένους δικαστες.

25. Η Δημοκρατία στο απόσμασμα...

«Η δημοκρατία στην Ιταλία κινδυνεύει να μετατραπεί σε ντε φάκτο δικτατορία» τονίζει στην έκκληση την οποία απέστειλε στις μεγαλύτερες εφημερίδες του πλανήτη ο αδιάφθορος δικαστής Αντόνιο Ντι Πιέτρο, κι ενώ η G8 συνεδριάζει για 2η μέρα στην πόλη της Λ’ Άκουιλα της κεντρικής Ιταλίας.

O πρώην δικαστής και πρόεδρος του κόμματος «Ιταλία των Αξιών», ο οποίος έγινε γνωστός από την αδιάφθορη στάση του στην υπόθεση «Καθαρά Χέρια» στις αρχές της δεκαετίας του 1990, καταγγέλλει τις σχέσεις του πρωθυπουργού της Ιταλίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι με ανώτατους δικαστές της χώρας, οι οποίοι σύντομα πρόκειται να εκδώσουν απόφαση για τη συνταγματικότητα του Νόμου Αλφάνο. Σε περίπτωση που ο Νόμος, ο οποίος παρέχει ασυλία στον πρωθυπουργό, κριθεί αντισυνταγματικός, ο Καβαλιέρε θα δικαστεί με την κατηγορία της δωροδοκίας.

Αναδημοσιεύουμε μεταφρασμένο το κείμενο της έκκλησης του Αντόνιο Ντι Πιέτρο:

«‘Εκκληση προς τη Διεθνή Κοινότητα: Η Δημοκρατία κινδυνεύει στην Ιταλία

Στην Ιταλία, η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι πρότεινε και έθεσε επί τάπητος νέο νόμο προς έγκριση, το Νόμο Νο 128, ο οποίος είναι επίσης γνωστός και ως Νόμος Αλφάνο, από τον θητεύων υπουργό Δικαιοσύνης Αντζελίνο Αλφάνο.

Ο Νόμος Αλφάνο κατέστησε αδύνατη την ποινική δίωξη κατά τους θητεύοντες σε τέσσερα πόστα της Ιταλικής Κυβέρνησης: τον πρωθυπουργό, τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους προέδρους του Κογκρέσου και της Γερουσίας. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι επέμεινε στην καθιέρωση του Νόμου Αλφάνο, προκειμένου να διασφαλίσει ότι δεν θα είναι δυνατή η δίωξή του για τις κατηγορίες χρηματισμού μάρτυρα με αντάλλαγμα την παροχή ψευδομαρτυριών από αυτό το άτομο σε δυο διαφορετικές εκδικάσεις υποθέσεων.

Στις 17 Φεβρουαρίου 2009, το άτομο το οποίο έλαβε την δωροδοκία, συγκεκριμένα ο Ντέιβιντ Μίλς κρίθηκε ένοχος από το Δικαστήριο και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 4 ετών και έξι μηνών. Αν δεν υπήρχε ο Νόμος Αλφάνο, συνεπώς, ο ίδιος ο Μπερλουσκόνι θα μπορούσε να είχε καταδικαστεί με την κατηγορία της δωροδοκίας.

Σύμφωνα με δηλώσεις περισσότερων από 100 συνταγματολόγων, ο Νόμος Αλφάνο θεωρείται αντισυνταγματικός καθώς παραβιάζει τις επιταγές του άρθρου 3 του Ιταλικού Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο «όλοι οι πολίτες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου».

Στις 6 Οκτωβρίου 2009 το Συνταγματικό Δικαστήριο πρόκειται να εκδώσει απόφαση σχετικά με τη συνταγματικότητα του Νόμου Αλφάνο και, σε περίπτωση που το Δικαστήριο αποφασίσει ότι είναι αντισυνταγματικός, ο Μπερλουσκόνι θα ξαναδικαστεί με την κατηγορία της δωροδοκίας του Ντέιβιντ Μίλς.

Ο Μπερλουσκόνι και ο υπουργός Δικαιοσύνης Αλφάνο πρόσφατα ήταν προσκεκλημένοι σε δείπνο στην οικία του δικαστή του Συνταγματικού Δικαστηρίου Ματσέλα, ένα δείπνο στο οποίο θα παρευρισκόταν επίσης κι άλλος δικαστής του Συνταγματικού Δικαστηρίου, συγκεκριμένα ο Πάολο Μαρία Ναπολιτάνο.

Ένας δημοσιογράφος ανακάλυψε τα σχετικά με το δείπνο και εν συνεχεία οι συμμετέχοντες παραδέχθηκαν ότι πράγματι παρευρέθηκαν εκεί. Είναι απαράδεκτο για δυο δικαστές να συναντώνται ιδιωτικά και εκτός κοινής θέας με το άτομο το οποίο είναι πιθανόν να επωφεληθεί από την απόφασή τους, ειδικά τόσο λίγο χρόνο πριν από τη στιγμή που θα πρέπει να εκδώσουν μια απόφαση για ένα νόμο ο οποίος θα καθορίσει το μέλλον του ίδιου του Μπερλουσκόνι.

Για το λόγο αυτό, κάνω έκκληση στη διεθνή κοινότητα να κυκλοφορήσει αυτή την πληροφορία και να ασκήσει την απαραίτητη πίεση προκειμένου να διασφαλίσει ότι η αρχή της δημοκρατικής ελευθερίας και ανεξαρτησίας του Συνταγματικού Δικαστηρίου θα διατηρηθεί ούτως ώστε να αποτραπεί η μετατροπή της Δημοκρατίας μας στην Ιταλία σε μια de facto δικτατορία».

Link: www.tvxs.gr

24. Απο που πάμε για Jamaica?

Το σχέδιο συντηριτικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας,

Του Στέλιου Κούλογλου

Το πρόβλημα με τη δολοφονία του αστυνομικού της αντιτρομοκρατικής δεν είναι ότι το πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων είναι για κλάματα, όπως άλλωστε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία και τόσα άλλα πράγματα στην Ελλάδα. Ακόμα και αν δεν σκότωναν τον αστυνομικό της αντιτρομοκρατικής που στη γειτονιά της προστατεύομενης μάρτυρος Κυριακίδου οι περίοικοι γνώριζαν με το μικρό του όνομα, οι κουμπουροφόροι της «Σεχτας» θα είχαν βρει κάποιον άλλο εύκολο στόχο για να χτυπήσουν.

Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς το περιεχόμενο της προκήρυξης που θα αναλαμβάνει την ευθύνη της νέας ανδραγαθίας. Προειδοποίηση για τους μάρτυρες στις δίκες τρομοκρατών και φυσικά εκπλήρωση της υπόσχεσης που είχε δώσει η οργάνωση για περισσότερο αστυνομικό αίμα μετά τον Δεκέμβρη. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα: η εξέγερση της ελληνικης νεολαίας έπεσε θύμα απαγωγής από τον Επαναστατικό Αγώνα, τους κουκουλοφόρους που έσπασαν τα καταστήματα στο Κολωνάκι υπερασπιζόμενοι έναν ληστή τράπεζας, τους εμπρηστές των βογονιών του ΟΣΕ και καθε λογής σεχταριστές επαναστάτες.

Δεν είναι τυχαίο ότι στα τηλεοπτικά δελτία των 8 - όπου τον τελευταίο κιαιρό επαναλαμβάνεται σε κάθε ευκαιρία ότι η όλη αναταραχή του Δεκέμβρη ήταν έργο πεντακοσίων κουκουλοφόρων - η γέννηση της «Σέχτας Επαναστατών» συνδέθηκε ευθέως με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Η εξίσωση που επιχειρείται να επιβληθεί είναι σαφής: εξέγερση ή κοινωνική αντίσταση = τρομοκρατία.

Το πραγματικό θέμα της νέας τρομοκρατικής επίθεσης είναι λοιπόν οι πολιτικές της συνέπειες. Με το μεταναστευτικό πρόβλημα σε έξαρση, την άνοδο της εγκληματικότητας και τα συναισθήματα ανασφάλειας να καλλιεργούνται συνεχώς στον πληθυσμό, η βάρβαρη δολοφονία του άτυχου αστυνομικού δημιουργεί ένα πολεμικό κλίμα και αιτήματα για όλο και περισσότερη αστυνόμευση. Από τον ΛΑ.Ο.Σ. και την άνοδό του στις εκλογές μέχρι τη Σέχτα «Επαναστατών», όλοι σπρώχνουν την ελληνική κοινωνία προς τον συντηριτισμό.

Η κυβέρνηση έχει μεγάλες ευθύνες για την έξαρση της τρομοκρατίας, τόσο γιατί δημιούργησε τις συνθήκες ηθικού ξεπεσμού που ευνοεί την τυφλή βία όσο και γιατί διέλυσε την αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Για έναν περίεργο όμως λόγο, περιστατικά όπως το χθεσινό αποτελούν σανίδα σωτηρίας στο κυβερνητικό ναυάγιο: μόνο κάτω απο έκτακτες συνθήκες όπως αυτές που τείνουν να δημιουργηθούν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μια συμμαχία ΛΑ.Ο.Σ. - ΝΔ, που αποτελεί και την μοναδική περίπτωση παραμονής της δεξιάς στην εξουσία.

Οι στήλες αυτές είχαν σε ανύποπτο χρόνο προειδοποιήσει ότι σε συνθήκες κοινωνικής κρίσης και απαράμιλλης κυβερνητικής ανικανότητας, δημιουργούνται όλες οι προυποθέσεις για δύο εξελίξεις: τόσο για τη δράση του παρακράτους όσο και για το ξεκίνημα ενός κύκλου αίματος από αυτόκλητους υπεραπιστές της τάξης από τη μια πλευρά και «επαναστάτες» από την άλλη, που τελικά θα στραφεί σε βάρος των πολιτικών ελευθεριών και της δημοκρατίας.

Έχει πλέον πολύ μικρή αξία η συζήτηση αν η Σεχτα ανήκει στην πρώτη ή στη δεύτερη κατηγορία, αν υπάρχει ένα οργανωμένο σχέδιο συντηρητικοποίησης ή τα πράγματα εξελίσσονται τυχαία. Ακόμη και αν δεν υπήρχε η Σέχτα Επαναστατών, αυτοί που θέλουν να δημιουργήσουν μια φοβισμένη κοινωνία των νοικοκυραίων, του νόμου και της τάξης θα έπρεπε να την είχαν ανακαλύψει...

http://www.tvxs.gr/v14431

Όλα του κόσμου τα πουλιά
όπου κι αν φτερουγίσαν
όπου κι αν χτίσαν την φωλιά
όπου κι αν κελαηδήσαν

Εκεί που φτερουγίζει ο νους
εκεί που ξημερώνει
μαργώνουν τα πουλιά της γης
κι ούτε ένα δεν ζυγώνει

Σαν αερικό θα ζήσω
σαν αερικό

Ανάσα είναι καυτερή
και στέπα του Καυκάσου
η σκέψη που παραμιλά
και λέει τα όνειρά σου

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές
κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας είναι αληταριό
που όλο θα δραπετεύει

Σαν αερικό θα ζήσω
σαν αερικό

23. Για την Αμαλία...

«The definition of idiopathy» γράφει κάτω από ένα κάδρο στο ζεστό διαμέρισμα κάπου στην Ανω Αγία Βαρβάρα. Εκ πρώτης όψεως μοιάζει με μοντέρνο έργο τέχνης, εάν όμως κάποιος το περιεργαστεί καταλαβαίνει πως πρόκειται για μια ακτινογραφία. Οχι όποια κι όποια. Μια ακτινογραφία μηρού με έναν όγκο οκτώ εκατοστών.

«Ο ορισμός της ιδιοπάθειας», αυτός είναι ο ειρωνικός τίτλος που του έδωσε η Αμαλία Καλυβίνου για να θυμάται και την αρχή της δραματικής ιστορίας που ζει εδώ και οκτώ χρόνια αντιμέτωπη με τη δυσκινησία και τη γραφειοκρατική διελκυστίνδα των υπηρεσιών Υγείας στη χώρα μας. Μια ψηλή, όμορφη, γλυκιά κοπέλα, στα τριάντα της σήμερα η Αμαλία, βρέθηκε αντιμέτωπη με τον πόνο και την αναλγησία ενός συστήματος που «ευρωποιεί» τη φροντίδα. Η προσωπική της περιπέτεια δεν θα ήταν γνωστή εάν η ίδια δεν είχε ανοίξει blog και εάν μετά, κατά εκατοντάδες οι αναγνώστες του ημερολογίου της, bloggers, δεν «διέσπειραν» στο Διαδίκτυο την ιστορία της, εάν δεν τη μετέφεραν με συγκλονιστικό τρόπο σε υπουργικά γραφεία και στον Τύπο.

Μας υποδέχεται η κυρία Δικαία, η μητέρα της. Περνάμε στο καθιστικό του μικρού διαμερίσματος. Δίπλα στο τραπέζι, δυο-τρεις φωτογραφίες φίλων. Με λευκό νυχτικό η Αμαλία έρχεται από το υπνοδωμάτιό της υποβοηθούμενη από τις πατερίτσες της. Χαιρετά, ζητεί συγγνώμη για τη δυσκολία στις κινήσεις, κάθεται στον καναπέ. Η κυρία Δικαία φέρνει γλυκό και νερό, παρακολουθεί διακριτικά, προσπαθεί να διαισθανθεί τι ζητεί η κόρη της. «Μάνα, φτιάξε μου τα μαλλιά να βγω όμορφη στη φωτογραφία», της λέει. Εκείνη αποσύρεται διακριτικά στη διπλανή κουζίνα.

Φοιτήτρια της Φιλοσοφικής η Αμαλία, με πνευματική καλλιέργεια, αγάπη για τα βιβλία, τη μουσική και τον χορό -βλέπετε, οι καταβολές είναι από τη Σμύρνη και τη Σύμη- με πάθος για το βόλεϊ και το ποδόσφαιρο, άρχισε στα 8 της, το 1984, να έχει ανυπόφορους πόνους στο μηρό κατά διαστήματα λίγων εβδομάδων καθώς και στα άκρα.

«Εχω πονέσει αφόρητα, έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται, έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν' αυτοκτονήσω λόγω του πόνου, έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεβάτι ουρλιάζοντας από τον πόνο, έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων, έχω καταστραφεί οικονομικά, έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για τους φίλους μου, έχω υποστεί το όποιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών επεμβάσεων, έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως, έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες, έχω στερηθεί διασκεδάσεις...», γράφει στη συνταρακτική προσωπική της μαρτυρία στο ηλεκτρονικό της ημερολόγιο http://fakellaki.blogspot.com.

Η Αμαλία ακουμπά το πόδι της στο τραπεζάκι, εμπρός της. Παίρνει ένα μαξιλάρι για να ξεκουράζει τη μέση της. «Να ξεκινήσουμε λοιπόν, εάν σας κουράσω με διακόπτετε», λέει ευγενικά.

«Πήγα σε ορθοπεδικό στο ΚΑΤ, σε άνθρωπο που επιβλέπει τους ειδικευόμενους-γιατρούς του μέλλοντος. Τα συμπτώματα ήταν κλασικά, του εξηγούσα ότι ακόμη κι όταν τσάκιζε σ' εκείνο το σημείο το παντελόνι που φορούσα, ούρλιαζα από τον πόνο. Περιέγραφα με ακρίβεια ένα σαφώς νευροπαθητικό πόνο (ώσεις κατά μήκος του μηριαίου νεύρου, ελαφρά ανακούφιση μόνο με βαρβιτουρικά και πολύ λιγότερο με αντιφλεγμονώδη κ.λπ.)».

«Υστερα από αρκετές κλινικές και αιματολογικές εξετάσεις, περάσαμε στις απεικονιστικές. Ξεκινήσαμε με ακτινογραφίες της περιοχής και γύρω από αυτήν, οι οποίες εννοείται πως ήταν αρνητικές. Ο γιατρός με κάλεσε μια μέρα στο ΚΑΤ, όπου έκανα δώδεκα ακτινογραφίες στο μηρό, από διάφορες γωνίες. Χωρίς φυσικά να εκτιμηθεί η ραδιενέργεια που απορροφούσα. Ποιος μπορεί να με βεβαιώσει ότι αυτό δεν συνέβαλε στην εξαλλαγή των τότε (προφανώς) νευρινωματικών κυττάρων σε καρκινικά; Επειδή ούτε και τότε ούτε κ έπειτα με αξονική τομογραφία έβρισκε κάτι να πει, κι επειδή δεν έκρινε σκόπιμο να κάνω και μαγνητική τομογραφία, απεφάνθη ότι... πάσχω από ατροφία του τετρακεφάλου! Φυσικά και ήταν ατροφικό το πόδι μου τότε, αλλά αυτό ήταν δευτερογενής πάθηση εξαιτίας του πόνου».

«Εφ' όσον -φώναζα- πονούσα τόσο κι έμενα στο κρεβάτι για εβδομάδες όταν είχα επεισόδια (κρίσεις πόνου), η κίνηση του ποδιού ήταν προβληματική κι αφού εμποδιζόταν η κίνηση, είναι δυνατό να μην προκύψει ατροφία του μέλους; Επιπλέον του είχα διευκρινίσει ότι πρώτα πονούσα και έπειτα από τρία-τέσσερα χρόνια προέκυψε η ατροφία. Από πότε η αιτία (πόνος) έπεται χρονικά του αποτελέσματος (ατροφία); Κάθε φορά που τον επισκεπτόμουν, αυτός επέμενε στην αρχική του διάγνωση περί ατροφίας, ενώ κάθε φορά που πρότεινα να κάνουμε μαγνητική τομογραφία επέμενε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να δείξει κάτι».

«Ωσπου από την πολλή επιμονή μου αργότερα, έπειτα από 4 χρόνια "κούρας" κι όσο ο πόνος επιδεινωνόταν (άρχισα να εργάζομαι λιγότερο, σταμάτησα να βγαίνω για ψυχαγωγία κ.λπ.) "δέχτηκε", δύσθυμος, να κάνω και μαγνητική στην περιοχή όπου πονούσα. Εκανα τη μαγνητική τομογραφία δεξιού μηρού το 1998 στο ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο και το πόρισμά τους ήταν ότι δεν υπήρχε χωροκατακτητική εξεργασία (δηλαδή ότι δεν υπήρχε όγκος). Ο γιατρός διάβασε το πόρισμα και κατέληξε θριαμβολογώντας: "Είδες που σου είπα ότι δεν θα δείξει τίποτα; Δεν έχεις τίποτα!"».

Νευρικά κουνά το πόδι της στο τραπεζάκι, θυμάται τους πόνους που συνεχίζονταν, την οδύσσειά της να ψάχνει γιατρούς που θα τη βοηθήσουν.

«Πήγα σε νευροχειρουργό στον Ερυθρό Σταυρό. Η μόνη του μέριμνα ήταν να με νοσηλεύσει στην ιδιωτική βέβαια Γενική Κλινική Αθηνών στους Αμπελοκήπους, προκειμένου -λέει- να μου κάνει πλήρεις εξετάσεις. Οταν πήγα να του δείξω τη μαγνητική στο μηρό, που έδειχνε τον όγκο μου, ούτε καν καταδέχτηκε να την κοιτάξει. Γελώντας παρατήρησε ότι μια τέτοια εξέταση εξ αρχής δεν είχε νόημα, αφού το πρόβλημα ξεκινούσε "καταφανώς από τη μέση" ! Μάλιστα είπε ότι, εάν φοιτητής του είχε προτείνει τη συγκεκριμένη εξέταση, θα τον "έκοβε"».

«Μετά, πήγα στο Αιγινήτειο, είχα χάσει κάθε ελπίδα διάγνωσης από τους ορθοπεδικούς και τους νευροχειρουργούς. Περιχαρής ένας αναισθησιολόγος σωστά διέκρινε ότι ο πόνος ήταν νευροπαθητικός κι επομένως θα έβρισκα απάντηση, αν όχι λύση, απευθυνόμενη στη νευρολογική κλινική του νοσοκομείου».

«Εβαλα μέσο για ραντεβού ύστερα από τρεις μήνες. Εμεινα στο Αιγινήτειο για 10 ολόκληρες ημέρες, υποβαλλόμενη σε εξετάσεις επί εξετάσεων, μαγνητικές στο θώρακα, ηλεκτρομυογραφήματα, νυσταγμογραφήματα κ.λπ., και καθημερινή κλινική εξέταση, ενώ είχαν προς επανεκτίμηση τις προηγούμενες εξετάσεις μου. Το εξιτήριό μου από το Αιγινήτειο καταλήγει σε "έντονο άλγος μη διευκρινισθείσης αιτιολογίας"».

Στη συνέχεια η Αμαλία πήγε σε ρευματολόγο καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. «Πήγα σε οικτρή σωματική κατάσταση, σερνόμενη από τους πόνους, εννοείται μαζί με όλες τις εξετάσεις που είχα κάνει προηγουμένως. Φυσικά και με την MRI που έδειχνε τον όγκο. Εξήγησα για τον φρικτό πόνο που ένιωθα στο δεξί μου μηρό. Εξήγησα ότι είχα δοκιμάσει από ασπιρίνες και "βαριά" αντιφλεγμονώδη μέχρι βαρβιτουρικά (Fortathrin, Naprosyn, Lonarid, Niflamol, Norgesic, Voltaren, Mesulid και άπειρα άλλα) χωρίς αποτέλεσμα -δεν βοηθούσαν ούτε στο να μπορέσω να κοιμηθώ. Το... πρόβλημά του ήταν ότι είχα ερεθισμένα διακονδύλια στο... αριστερό γόνατο! Οταν τον συνέφερα λέγοντάς του ότι το πρόβλημά μου είναι στο δεξί πόδι και ότι ο πόνος δεν μ' αφήνει να πάρω ανάσα, είπε το αμίμητο: "Κάνα Ντεπονάκι πήρες;" Γι' αυτήν την εκπληκτική ιατρική οδηγία εγώ έδωσα 30 χιλιαρικάκια! ».

«Αρχές του 2001 ήταν, ρε μάνα;», η ερώτηση προς την κυρία Δικαία. Εκείνη από την κουζίνα παρακολουθεί διακριτικά και απαντά: «Τότε που πήγες στο νευρολόγο στο "Γεώργιος Γεννηματάς";».

«Ναι, τότε. Δεν πήρα καμιά σοβαρή απάντηση για το τι έχω. Επειτα από οκτώ μήνες κάποιος μού είπε να πάω στα Ιωάννινα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Εκεί ο Γιάννης Σαρμάς, νευρολόγος, διέγνωσε από την ίδια μανητική τομογραφία του 1998 έναν όγκο 8 εκατοστών στο μηρό! Μου χάρισε δύο χρόνια υπέροχης ζωής (ώς την υποτροπή μου). Υπήρξε προσεκτικός, ευγενής και ευπροσήγορος σε όλη τη συνεργασία μας. Ακόμη κι όταν έφυγα από την αρμοδιότητά του και με ανέλαβαν οι χειρουργοί και οι ογκολόγοι, εκείνος περνούσε από την κλινική να με δει και να ελέγξει αν χρειάζομαι κάτι. Που ενώ δεν είχε καμιά υποχρέωση, ήταν παρών όταν οι παθολογοανατόμοι μού ανακοίνωναν τα αποτελέσματα της βιοψίας».

Το προσωπό της φωτίζεται, με μάτια εκφραστικά, κινήσεις πιο άνετες και εκδηλωτικές, με έκδηλη ανακούφιση, αρχίζει να μιλά για τις υπέροχες εξαιρέσεις, τους γιατρούς που τη βοήθησαν και τη βοηθούν ακόμη, για τους «επιστήμονες, ανυστερόβουλους, τους δοτικούς, που καμία σχέση δεν έχουν με τους συνήθεις άσχετους, ανασφαλείς και παραδόπιστους φακελάκηδες». Στάζει μέλι γι' αυτούς, ο πόνος λες και απαλύνεται.

Μιλά για την Πέννυ Λιόση, ακτινοθεραπεύτρια στον «Αγιο Σάββα», την Αθηνά Βαδαλούκα, στο Ιατρείο Πόνου του Αρεταίειου, τη Λουίζα Βινη, ακτινοθεραπεύτρια στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, τον Γιώργο Κλούβα, ογκολόγο-χημειοθεραπευτή στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», τον Βαγγέλη Μπριασούλη, ογκολόγο-χημειοθεραπευτή στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων κ.ά.

Μικρή παρένθεση, συνοφρυώνεται, μαζεύεται, η ψυχή της φαίνεται ότι μαυρίζει. Περιγράφει τις στιγμές του 2003 όταν ο όγκος ξαναεμφανίστηκε και η Αμαλία μπήκε στο χειρουργείο. Το χαμογελό της σβήνει όταν σταματά ο χρόνος στις 29 Μαΐου του 2006, όταν οι γιατροί, ύστερα από δεκάδες χειρουργικών προσπαθειών, αναγκάστηκαν να της κόψουν το δεξί πόδι.

Η ώρα περνά, η Αμαλία, καταβεβλημένη από τη χημειοθεραπεία που κάνει, παίρνει βαθιές ανάσες και συνεχίζει. Με το χέρι της ακουμπά το θώρακα.

«Εδώ μέσα, κάπου ανάμεσα στους δεκάδες όγκους, διακρινόταν λίγος πνεύμονας, τον οποίο και χρησιμοποιούσα για να αναπνέω υποτυπωδώς, και μια καρδιά που, παραδόξως, εξακολουθούσε να χτυπά».

«Κάπου στα τέλη του 2006, οι γιατροί μου στο "Ερρίκος Ντυνάν" βρήκαν ένα φάρμακο που κυκλοφορεί προς το παρόν μόνο στο εξωτερικό και που ενδεχομένως θα μου έδινε κάποιες ελπίδες. Μετά κόπων και βασάνων, μετά δύο και πλέον (δυνητικά θανατηφόρους) μήνες γραφειοκρατίας, δικαιολογητικά για τον ΕΟΦ και το ΙΚΑ, πήρα την πολυπόθητη έγκριση για τις τρεις πρώτες δόσεις του φαρμάκου, αφού φυσικά πρώτα ο γιατρός μου κ. Κλούβας αναγκάστηκε να ξεχάσει τη δουλειά του για ώρες ολόκληρες και να κάνει το γραφιά, προκειμένου να φτιάξει τον τόμο δικαιολογητικών που "χρειάζονταν" οι απανταχού καρεκλοκένταυροι για να δικαιολογήσουν το μισθό τους, αφού φυσικά η Κοινωνική Υπηρεσία, οι κυρίες Χατζάκη και Τζώρτζου έπρεπε να υπενθυμίζουν στους δημόσιους τεμπέληδες ότι η κατάστασή μου δεν χωρούσε καθυστερήσεις, αφού φυσικά οι συγγενείς μου έτρεχαν από υπηρεσία σε υπηρεσία για να προσκομίζουν συνεχώς νέα "διορθωτικά" ή συμπληρωματικά δικαιολογητικά - έπρεπε, για παράδειγμα, να γραφτεί και στην τρίτη σειρά ενός εγγράφου τους ότι έχω σάρκωμα, αλλά και στην έκτη!!! Δεν μπορούσαν αλλιώς να το συμπεράνουν κι έπρεπε οι συγγενείς μου να τρέχουν στο γιατρό μου να τον ξανακάνουν γραφιά της ηλιθιότητας».

«Κάποτε πήρα το φάρμακο και... ω! του θαύματος, η κατάστασή μου άρχισε να αντιστρέφεται. Οι πόνοι ελαττώθηκαν σημαντικά, η αναπνοή μου έγινε ευκολότερη, οι αντοχές μου αυξήθηκαν... Οι εξετάσεις έδειχναν για πρώτη φορά μείωση του μεγέθους των όγκων! Και με τους γιατρούς μου, αφού είδαμε ότι αυτό το φάρμακο μου έδινε ζωή, είχαμε την τρελή ιδέα να... εξακολουθήσω να το παίρνω! Και πάλι έπρεπε να πάρω έγκριση από τον ΕΟΦ - παραδόξως, αυτό δεν ήταν χρονοβόρο. Και πάλι όμως έπρεπε να πάρω νέα έγκριση από το ΙΚΑ. Ζητούν αποδείξεις ότι το συγκεκριμένο φάρμακο όντως βελτίωσε την κατάστασή μου - και αυτό είναι πολύ λογικό να το απαιτούν».

Η μητέρα της η κ. Δικαία πήγε 6 ακτινογραφίες που συγκριτικά μεταξύ τους δείχνουν τη βελτίωση της κατάστασής της στην Επιτροπή Εγκρισης Φαρμάκων Εξωτερικού του ΙΚΑ.

«Δεν "πέρασε" το φάρμακο , επειδή χρειαζόταν, λέει, αξονική τομογραφία, ο χρόνος στον καρκίνο δεν είναι αστείο. Στέλνω αξονική τομογραφία, η οποία όμως δεν ήταν πρόσφορη για σύγκριση με τις ακτινογραφίες, αφού είχε γίνει με τη σειρά της σε σύγκριση με πολύ πολύ παλιότερη αξονική, όταν η κατάστασή μου ήταν εντελώς διαφορετική».

«Ελα εδώ, ρε μάνα, να τα πεις κι εσύ, μη νομίζουν ότι λέω υπερβολές». Η κ. Δικαία έρχεται, κουνά το κεφάλι συγκαταβατικά.

«Η αξονική τομογραφία δεν τους ήταν αρκετή επειδή ήθελαν το πόρισμα, από το ακτινοδιαγνωστικό κέντρο, αφού προφανώς δεν ξέρουν να διαβάζουν τα φιλμ και χρειάζονται κάποιον, ίσως και απόφοιτο ΤΕΙ, βοηθό ακτινολόγου, να τους "αποκαλύψει" γραπτώς τι δείχνει η εξέταση... (τέτοια σαΐνια θα κρίνουν για το πώς θα παλέψω για τη ζωή μου, λοιπόν...). Διευκρίνισε η παιδίατρος της επιτροπής ότι "δεν έχουμε το γιατρό στο τσεπάκι μας, θα τον πάρουμε τηλέφωνο και θα του διαβάσουμε το πόρισμα"».

«Επειτα ζήτησαν ακτινογραφία για να κάνουν σύγκριση με τη μία, όπως είπαν, ακτινογραφία που τους είχα στείλει προηγούμενη ημέρα, ενώ εγώ τους είχα στείλει έξι ακτινογραφίες, ώστε να είναι δυνατή η σύγκριση. Εθεσα και πάλι τον (ήρωα!) γιατρό μου σε ρόλο γραφιά ζητώντας του τις υπόλοιπες ακτινογραφίες, και, φυσικά θιγμένος, μου απάντησε ότι δεν είναι ηλίθιος να έχει στείλει μόνο μία ακτινογραφία (με τι θα γινόταν η σύγκριση;). Πήραμε και εγώ και ο γιατρός μου τηλέφωνο στην επιτροπή να τους πούμε να ξαναψάξουν γιατί, ανεξάρτητα με το ότι σε μένα επέμεναν πως είχαν λάβει μία μόνο ακτινογραφία, εμείς ήμασταν σίγουροι φυσικά ότι είχαμε παραδώσει έξι! Τότε καταλάβαμε, έντρομοι, ότι με τον όρο "ακτινογραφία" οι γιατροί της επιτροπής του ΙΚΑ εννοούσαν "πόρισμα ακτινογραφίας"!»

Η Αμαλία σηκώνεται, θέλει να πάει να ξαπλώσει. Κρατά τις πατερίτσες και μαζί πάμε στο υπνοδωμάτιό της με τον υπολογιστή, παρέα με τους χιλιάδες ηλεκτρονικούς της φίλους. Κοιτά τον τοίχο ψηλά και ελπίζει.

Στον τοίχο, ένα απόκομμα από περιοδικό «Από μικρή προκαλούσα φασαρία», ένα σύνθημα που την κάνει να γελά. Δίπλα στο κρεβάτι της, λουλούδια και φωτογραφίες. Ελπίζει και χαμογελά. Ανοίγει το σημειωματάριο και μας διαβάζει:

«Εδώ τα έχω γράψει. Εχω νιώσει ντροπή για την εικόνα του σώματός μου, έχω αντιμετωπίσει παράλογη γραφειοκρατία, έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς, έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό, έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες, έχω νοσηλευθεί σε καθαρά νοσοκομεία όπου ήμουν πελάτισσα και το βλέμμα ήταν πάντα στην τσέπη που μπορούσε και όχι στο πόδι που πονούσε, έχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται από αδιάφορα πρόσωπα και αμόρφωτους "επιστήμονες", έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα, δεν μπορώ συνεχώς να περιμένω από μια Κοινωνική Υπηρεσία και τον πρόεδρο του "Ερρίκος Ντυνάν" να υποκαθιστούν ένα ολόκληρο κράτος».

«Εχω υπάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋπαλληλίσκου. Εχω "δει" και άλλες φορές το θάνατο δίπλα μου, έχω δει τον πόνο των αγαπημένων μου όταν με βλέπουν να λιώνω, έχω δει το πρόβλημά μου να γίνεται πηγή ευτυχίας για άλλους (γιατρούς, ιδιοκτήτες κλινικών, φυσιοθεραπευτές, ορθοπεδοτεχνικούς που μου έφτιαξαν το τεχνητό μέλος κ.λπ.), έχω χάσει την πλήρη αυτονομία μου, δεν εργάζομαι κανονικά εδώ και τρία χρόνια, έχω προσπαθήσει πολύ σκληρά για να δεχτώ τη νέα εικόνα του σώματός μου, έχω αναγκαστεί να μάθω τουλάχιστον τα στοιχειώδη ιατρικά ζητήματα για να αναπληρώσω την άγνοια των γιατρών και ιδίως των ανεπίβλεπτων ειδικευομένων».

«Τις περισσότερες φορές δεν μπορώ να γελάσω γιατί με πιάνει ελεεινός βήχας που εξελίσσεται σε εμέτους, δεν μπορώ να θυμώσω πολύ γιατί έτσι κλείνει η φωνή μου για τουλάχιστον μία ημέρα, έχουν κορεστεί οι αισθήσεις μου όλες από τις συνεχείς επισκέψεις σε νοσοκομεία, από τις ατέλειωτες εξετάσεις, από τα αμέτρητα φάρμακα κι έχω αρχίσει να έχω πλέον ψυχοσωματικά συμπτώματα, αποφεύγω τη συναναστροφή με παιδιά, όπως π.χ. τα λατρεμένα μου ανίψια, ώστε να μην τους λείψω πολύ αν πεθάνω σύντομα, αδιαφορώ για τους πόνους και τις ταλαιπωρίες των άλλων επειδή έχω κουραστεί τόσο που μόλις και μετά βίας αντέχω τις δικές μου, πρέπει να συναναστρέφομαι μόνο τους μη έχοντες μεταδοτικά νοσήματα λόγω του αδύναμου πλέον ανοσοποιητικού μου».

Θέλω να τη διακόψω, να της πω να μην κουράζεται άλλο, να ηρεμήσει. Εκείνη συνεχίζει:

«Η μόνη προγραμματισμένη εξέλιξη στη ζωή μου είναι η ανά 21 ημέρες ταλαιπωρία της χημειοθεραπείας. Ακόμη κι όταν η φυσική μου κατάσταση είναι σχετικά καλή το να βγω κάποια βόλτα είναι ρίσκο λόγω του φόβου των εμέτων και των αιμοπτύσεων, έχω νιώσει το "μαρτύριο" του να είμαι πλέον συνοδηγός στο δικό μου αυτοκίνητο, παρατάω τα φλερτ μου "στη μέση" επειδή δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτα, δεν μπορώ να πάρω αγκαλιά ένα μωρό, έχω στερηθεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα και πλέον διά παντός τη μεγάλη μου αγάπη, το χορό, έχω ακούσει τρεις φορές (λόγω ακτινοβολιών) το εφιαλτικό "κρακ" που κάνει ένα οστό όταν σπάζει, αναγκάζομαι συχνά να παρηγορώ τους γύρω μου κάθε που παίρνω στα χέρια μου μια βιοψία ή κακά αποτελέσματα άλλων εξετάσεων, πράγμα που έχω βαρεθεί, έχω δει αμέτρητες απλές απολαύσεις να με προσπερνούν, δεν μπορώ να ουρλιάξω...».

Με έναν εγκάρδιο χαιρετισμό και ολόθερμες ευχές όλα να πάνε καλά αποχαιρέτησα την Αμαλία. Στο διάδρομο έριξα μια κλεφτή ματιά στην ακτινογραφία, ευχαρίστησε και με ξεπροβόδισε η κυρία Δικαία. Κατέβηκα τα σκαλιά, η εικόνα της Αμαλίας με συνόδευε έως έξω στην αυλή με τις ανθισμένες πορτοκαλιές. Στο δρόμο, ξεφωνητά, τα παιδιά της Αγίας Βαρβάρας έπαιζαν αμέριμνα μπάλα. Ηθελα να γυρίσω, να χτυπήσω το κουδούνι και να πω της Αμαλίας να ανοίξει το παράθυρο να τα δει. Κοντοστάθηκα. Εφυγα με την ελπίδα το παράθυρο να ανοίξει πολύ σύντομα...
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 02/05/2007

Προτεινόμενα:

Blog:http://amaliasday.blogspot.com http://fakellaki.blogspot.com

Links: για την Αμαλία..ΝΕΤ

22. ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ!

Λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων η νικήτρια παράταξη «Ενιαίος Αρης-Προοπτική» εξέδωσε δελτίο Τύπου, το οποίο αναφέρει τα εξής:



«Σε μια πρωτόγνωρη και πρωτοποριακή, για τα ελληνικά δεδομένα, εκλογική διαδικασία, η Αρειανή οικογένεια απέδειξε για πολλοστή φορά γιατί είναι ΤΙΜΗ και ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ να είσαι ΑΡΗΣ.

Ο σύλλογος αυτός ιστορικά αποτέλεσε, και ευθύνη όλων των Αρειανών είναι να συνεχίσει να αποτελεί, αναγκαίο σημείο αναφοράς και σύγκρισης. Διαδικασίες, οι οποίες είναι ζητούμενο για πολλούς, για τον ΑΡΗ μας αποτελούν κεκτημένο.

Ευχαριστούμε όλους τους Αρειανούς που συμμετείχαν με ωριμότητα και αίσθημα ευθύνης στις διαδικασίες αυτές. Το ξεκάθαρο εκλογικό αποτέλεσμα σηματοδοτεί τη βούληση της Αρειανής οικογένειας για ενότητα, συναίνεση, ομαδικότητα, συμμετοχικές διεκδικήσεις, εξωστρέφεια και προοπτική.

Αποτελεί αποδοχή του οράματος του ΕΝΙΑΙΟΥ ΑΡΗ, θέτει τις βάσεις στις οποίες ο σύλλογος αυτός πρέπει να στηριχθεί και να πορευθεί στο μέλλον. Σε μια οικογένεια, όπως είναι η Αρειανή οικογένεια, δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, δεν χωρούν πλειοψηφίες και μειοψηφίες.

Αναλαμβάνουμε μία ευθύνη και ξεκινούμε μια προσπάθεια στην οποία δεν περισσεύει κανείς και έχει ως μόνο στόχο την ενδυνάμωση του ΑΡΗ. Το χρέος ΟΛΩΝ μας είναι η ενότητα, η συσπείρωση και η συστράτευση. Οι αντίπαλοι του ΑΡΗ βρίσκονται εκτός της Αρειανής οικογένειας και δεν είναι μόνο αγωνιστικοί.

Η Δευτέρα 18 Μαΐου μας βρίσκει όλους μαζί. Τα επόμενα βήματα του ΑΡΗ πρέπει να είναι, και θα είναι, σταθερά, ενωτικά, μεθοδικά και τεχνοκρατικά. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας, το οφείλουμε σε όλους εσάς, το οφείλουμε στην ιστορία και τα ιδανικά που πρεσβεύει ο ΑΡΗΣ.

21. Υπάρχει Ελπίδα...

Link: www.super3.gr

Κηδέψαμε τον Αλέξη. Και λέμε κηδέψαμε επειδή μπορεί να μην ήμασταν παρόντες αλλά ήμασταν εκεί. Μπορεί να μην είχαμε μιλήσει ποτέ μαζί του αλλά η φωνή του ηχεί ολοκάθαρα στ’ αυτιά μας. Μπορεί να μη τον είχαμε γνωρίσει ποτέ αλλά η εικόνα του δεν λέει να φύγει από το μυαλό μας.

Ένα παιδί. Με όλα τα καλά που μπορεί να έχει αυτή η ιδιότητα. Και με κανένα κακό. Και ας μας συγχωρούν (και να μη μας συγχωρούν βέβαια το ίδιο μάς κάνει) αυτοί που ξεδιάντροπα προσπαθούν να σπιλώσουν την υπόληψη τού παιδιού αυτού μετά το θάνατό του.

Ένα θάνατο που αυτοί οι ίδιοι προκάλεσαν, είτε σηκώνοντας το πιστόλι και σημαδεύοντας, είτε έχοντας οπλίσει, εδώ και χρόνια, πολλά χέρια σαν αυτό που πυροβόλησε και αφαίρεσε μία νέα ζωή, βυθίζοντας έτσι στο πένθος μία ολόκληρη χώρα που αισθάνθηκε να χάνει το δικό της παιδί. τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, που μακάρι να μη μαθαίναμε ποτέ το όνομά του.

Ο θάνατός του ξεσήκωσε ένα πρωτοφανές κύμα αντίδρασης από τη μία άκρη τής Ελλάδας στην άλλη. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, οργισμένοι, μπουχτισμένοι από τα συνεχή αυτά φαινόμενα, διαδήλωσαν, φώναξαν, έδειξαν τη δίκαιη αγανάκτησή τους.

Και το καλό; Δεν είναι κάτι που ξεφούσκωσε μετά από μια-δυό μέρες όπως προφανώς ήλπιζαν οι «φίλοι» μας ότι θα γίνει. Δεν ξέχασε ο κόσμος και δεν επέστρεψε γρήγορα στην βολική και αποχαυνωτική καθημερινότητα του.

Δεν ησυχάζουμε. Δεν μπορούμε να βρούμε την ηρεμία μας. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την καθημερινή ζωή μας. Και δεν θέλουμε κιόλας να το κάνουμε. Δεν θέλουμε ρε να ξεχάσουμε. Γιατί έτσι θα γίνουμε συνένοχοι. Θα γίνουμε ίσοι κι όμοιοι μ’ άτομα και νοοτροπίες που τόσο, μα τόσο, πολύ απεχθανόμαστε.

Ο χρόνος δεν πρέπει να ενεργήσει σαν βάλσαμο στις πληγές που, αυτοί που τις άνοιξαν, θα προσπαθήσουν με πολλούς τρόπους να κλείσουν. Οινόπνευμα πρέπει να ρίχνουμε καθημερινά, να μην επιτρέψουμε σε κανένα τους - αλλά και σε κανένα μας να ξεχάσει.

Η κοινωνία αντιδρά. Οι νέοι στη πρώτη γραμμή. Διαμαρτύρονται, αμφισβητούν, διεκδικούν. Και ξυπνούν και πολλούς άλλους από το λήθαργο τού καναπέ και τής τηλεόρασης. Υπάρχει ελπίδα λοιπόν. Την κρατάμε ζωντανή όλοι εμείς που αρνούμαστε τις «συμβουλές».

Η χώρα ζει ένα πρωτόγνωρο κύμα ξεσηκωμού. «Παρέλυσε η Ελλάδα» αναφέρουν πολλά τηλεοπτικά κανάλια στα δελτία ειδήσεων τους. Το ίδιο και διεθνή πρακτορεία ειδήσεων. Μόνο που κάνουν τεράστιο λάθος. Δεν «παρέλυσε» η χώρα. Αντίθετα τώρα αρχίζει να κινείται.

Δεν παρέλυσε η χώρα. Ίσως να παρέλυσαν τα αστυνομικά τμήματα που βρίσκονται υπό συνεχή πολιορκία!!!

Ίσως να αισθάνονται μία παράλυση οι αστυνομικοί που βλέπουν θαμώνες καφετεριών να βγαίνουν και να τους παίρνουν στο κυνήγι γιουχάροντάς τους.

Ίσως να έχουν παραλύσει τα (όποια) αντανακλαστικά αυτών που ήθελαν να νομίζουν ότι μπορούν να χειραγωγούν τον κόσμο.

Υπάρχει ελπίδα! Και είναι ο κόσμος που στέλνει αυτό το μήνυμα.

Δεν ξεχνάμε, δεν θέλουμε να ξεχάσουμε! Δεν θα ξεχάσουμε!

Ο αγώνας, οι διεκδικήσεις συνεχίζονται. Αυτό το αγγελούδι που αποχαιρετίσαμε θα γίνει ο μεγαλύτερος εφιάλτης τους.

Υπάρχει ελπίδα! Οι νέοι, οι μαθητές μπροστάρηδες. Μας δείχνουν το δρόμο. Και είμαστε πρόθυμοι να τον δούμε. Είμαστε πρόθυμοι να τους ακούσουμε, να τους ακολουθήσουμε.

Ξεσηκωμός…

Υπάρχει ελπίδα!!!

Προτεινόμενα:

Youtube: 1.And..if you tolerate this...
2.Θα πάρω φόρα...!